۹۲۶ مطلب
به رسمیت شناختن بیکاری در نسبت با پدیدار شدن آن در جامعه معمولا با تاخیر فراوان همراه است. درواقع، در جوامع مختلف با نسبت دادن بیکاری به مشکلات مختلفی از قبیل مشکلات اخلاقی یا حتی بیولوژیک و انکار ریشههای محیطی فقر، پذیرفتن آن به عنوان یک مساله اجتماعی معمولا با تاخیر فراوانی فراهم میشود.
برده داری (چه در گذشته و چه امروز) زمانی رخ میداد و میدهد که هزینه به کارگیری و استخدام نیروی کار، از هزینه به کار بستن خشونت و به زور واداشتنِ افراد به کار بیشتر باشد. اما وقتی دستمزد نیروی کار تنها به اندازهای است که تنها به او اجازه میدهد از خانه تا محل کار جا به جا شود و در شرایطی که دستمزد کارگر (بر اساس محاسبات رسمی) تنها ۳۶ درصد از هزینههای خانوار را پوشش میدهد، آیا نمیشود از چیزی دست کم شبیه به «برده داری» سخن گفت؟
رنج واقعی را خانوادههای کارگری و لایههای پایین مزدبگیران بر دوش میکشند؛ همانها که وقتی پای صحبتهایشان مینشینیم، مسیر کوچک شدن سفرهها را با زبان ساده توصیف میکنند؛ حرفشان ساده است: دیگر توان خرید ماست و شیر و تخم مرغ هم نداریم!
عضو هیئت مدیره کانونهای شوراهای اسلامی کار سراسر کشور گفت: بیمارستانها با این بهانه که سازمان تامین اجتماعی به آنها بدهکار است، دفترچه قبول نمیکنند و از کارگر میخواهند کل پول را پرداخت کند و بعد فاکتورها را بگیرد و خودش به دنبال گرفتن پول درمان از بیمه برود.
یک مقام مسئول کارگری گفت: ما میتوانیم تعاونیهای مسکن کارگری را فعال کنیم و مثل دهه ۶۰ و ۷۰ زمینهای رایگان در اختیار متقاضیان بگذاریم و پول زمین را در مراحل بعدی و هنگام تحویل سند از کارگران بگیریم.
طی سالهای اخیر، کاهش تعداد روزهای کاری در هفته از ۵ روز به ۴ روز در برخی از کشورهای جهان مطرح شده و این در حالی است که همه گیری کرونا، فرصت مناسبی ایجاد کرده که این طرح در عمل به اجرا گذاشته شود. به این ترتیب، کشورهایی مانند ایسلند، سوئد، اسپانیا، نیوزیلند و ژاپن، هفته کاری ۴ روزه را به معرض آزمون گذاشته اند و ظاهراً نتایج هم مثبت بوده اند. اما آیا اساساً اجرای چنین طرحی در ایران هم ممکن است؟
از هر پنج نفری که در آمریکا بهصورت ساعتی در خردهفروشیها کار میکنند، چهار نفرشان برنامۀ کاری مشخصی ندارند و شیفتهای کاریشان هفته به هفته تغییر میکند. درعوض، برنامۀ کاری آنها توسط الگوریتمهایی تنظیم میشود که هدفشان بیشینهکردن سودِ سرمایهگذاران از طریق بهحداقلرساندن مکث و وقفه در ارائۀ خدمات است.
حاجی اسماعیلی با تاکید بر این که بزرگترین مشکل کارگران صنعت نفت در حال حاضر وجود شرکتهای پیمانکاری است، ادامه داد: زمانیکه شرکتهای پیمانکاری به وجود آمدند آنها در مواردی خاص مانند حمل و نقل، آشپزی اقداماتی از این قبیل، از طریق مناقصه شرکت میکردند و شرکتهای دولتی اقدامات این چنینی را به شرکتهای پیمانکاری واگذار میکردند، اما به مرور این قانون تفسیر به رای شد و در کارهای تخصصی و مهندسی نیز شرکتهای پیمانکاری وارد شدند، در حالی که آنها در این زمینه از هیچ صلاحیتای برخوردار نیستند.
رصد مطالبات مطرحشده در اعتراضهای کارگری صنعتنفت نشان میدهد که آنها دنبال دستمزد واقعی مطابق با هزینههای زندگیشان هستند، از قراردادهای سفید و موقت گلایه دارند و میگویند باید بساط شرکتهای پیمانکاری تامین نیروی انسانی برچیده شود و با آنها قرارداد دائم امضا شود تا حقوقشان همانند نیروهای رسمی شود.
گزاف شدن هزینههای زندگی در عشقآباد بیشتر از آن که مدیون رشد و توسعه این شهر باشد، ناشی از مشکلات عدیده اقتصادی در آن است و به این لحاظ در میان ۱۰ شهر دیگر نخست در فهرست مرسر، عشقآباد جدا افتاده به نظر میرسد.
