۸۰۹ مطلب
نشست جنجالی ترامپ و محمد بن سلمان صحنه تضاد رفتاری دو رهبر بود: ترامپ عصبی و پرخاشگر و بن سلمان آرام و حسابشده. متن گزارش نشان میدهد ولیعهد سعودی پس از سالهای سرکوب، جنگ یمن و حاشیهنشینی پس از قتل خاشقجی، اکنون با چهرهای محتاطتر و دیپلماتیکتر بازگشته و در پی تثبیت جایگاه جهانی خود است. او ضمن تأکید بر رابطه بلندمدت با آمریکا، از نفوذش بر ترامپ برای پیشبرد توافقهای تجاری و مداخله در بحران سودان بهره برد و سفرش با آزادی یک زندانی دوتابعیتی پایان یافت.
هندسه امنیتی خاورمیانه پس از ۷ اکتبر و جنگی که حدود دو سال طول کشید، دستخوش تغییراتی چشمگیر شد. این جنگ دو ساله چند نقطه عطف داشت که برخی معتقدند درگیری ۱۲ روزه میان ایران و اسرائیل، مهمترین آنها بود. نخستین مفهومی که پس از مشاهده عینی تمام این تحولات به ذهن میرسد، این است که در تهران باید در برخی سیاستها بازنگری صورت بگیرد.
خشکسالی در خاورمیانه، تنها ناشی از سوءمدیریت، بالا بودن جمعیت و… نیست؛ بلکه اقلیم خشک این منطقه، عامل اصلیِ وضعیت همیشگی و مزمن کمآبی در آن بهحساب میآید.
این متن به پیامدهای حمله ناکام اسرائیل در دوحه و تغییر بنیادین سیاست آمریکا در خاورمیانه میپردازد. ترامپ با خشم از این حمله، آتشبس غزه و صدور یک تضمین امنیتی بیسابقه برای قطر را تحمیل کرد؛ اقدامی که میتواند پایه معماری امنیتی تازه خلیج فارس شود. نویسنده نشان میدهد سیاستهای ترامپ و بایدن در منطقه همپوشانی گسترده داشته و اکنون کشورهای خلیج فارس محور نظم نوین منطقهاند، اما بیاعتمادی نسبت به ثبات تعهدات واشنگتن همچنان پابرجاست.
در هفته گذشته جان کی. هورلی، معاون وزارت خزانهداری آمریکا برای اطلاعات مالی و تروریسم، سفری کلیدی به خاورمیانه و اروپا انجام داد تا فشار حداکثری بر ایران را تشدید کند. دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، این سفر را «گام حیاتی برای امنیت منطقه» خواند. اما دستاورد سفر مقام ارشد خزانهداری آمریکا به خاورمیانه و اروپا برای تشدید "فشار حداکثری" بر ایران چه بود؟
طرح «خاورمیانه جدید» که با مدیریت و سرمایهگذاری مستقیم آمریکا و رژیم صهیونیستی اجرا میشود، به منظور حفظ سلطه استراتژیک آمریکا، ارتقای جایگاه رژیم اشغالگر قدس، تضعیف محور مقاومت و تعلیق نقش جمهوری اسلامی ایران در معادلات ژئوپلتیک، ژئواستراتژیک و اقتصادی منطقه طراحی شده است
یک جامعهشناس سیاسی برجسته گفت: مسیر آینده منطقه - چه به سمت کاهش تنشها و چه به سمت تشدید درگیریها - بسته به عوامل متعددی از جمله تغییرات ژئوپلیتیکی، نقش قدرتهای غربی و مکانیزمهای همکاری منطقهای است.
فرید زکریا در واشنگتن پست مینویسد آتشبس غزه موفقیتی نمایشی برای ترامپ بود، اما همین شیوهٔ دیپلماسی شخصی و معاملهمحور در برابر چین ناکارآمد است. او تأکید میکند سیاست خارجی ترامپ بر تهدید، عقبنشینی و بیثباتی بنا شده و در رقابت ساختاری با پکن، نیازمند صبر، ثبات و ائتلافسازی است. کاهش بودجهٔ پژوهش، سیاستهای مهاجرتی سختگیرانه و رویکرد واکنشی ترامپ، توان ملی و انسجام بینالمللی آمریکا را تضعیف کرده و نشان دادهاند «هنر معامله» جایگزین «معماری راهبرد» نیست.
این یادداشت تصویری انتقادی از سیاست خارجی دونالد ترامپ ارائه میدهد که آن را آمیخته با شخصیگرایی، فساد مالی و بیثباتی راهبردی میداند. از غزه و خاورمیانه تا آمریکای لاتین و شرق آسیا، تصمیمهای ترامپ بر پایهی منافع شخصی و روابط فردی شکل گرفته است. او با بیاعتنایی به دموکراسی، آمریکا را از مدافع آزادی به حامی دیکتاتورها بدل کرده و در قبال چین و روسیه نیز شکست خورده است. نتیجه، تضعیف اعتبار جهانی و فروپاشی انسجام سیاست خارجی ایالات متحده است.
ترامپ گفت: رئیسجمهور پوتین به من و ایالات متحده در مورد دستاورد بزرگ صلح در خاورمیانه تبریک گفت، چیزی که به گفته او، قرنها آرزوی آن بوده است.
