عبدالله دوامی یکی از مهمترین موسیقیدانان تاریخ ایران است. او شاگردان زیادی را تربیت کرد که دراینبین نام محمدرضا شجریان یکی از پررنگترینهای آنهاست.
۱۸۱ مطلب
عبدالله دوامی یکی از مهمترین موسیقیدانان تاریخ ایران است. او شاگردان زیادی را تربیت کرد که دراینبین نام محمدرضا شجریان یکی از پررنگترینهای آنهاست.
نمایشگاه پرترههایی از زندهیاد محمدرضا شجریان از قاب دوربینِ دخترش افسانه شجریان، در موزه هنرهای معاصر تهران برپاست.
در اینجا تصویری از مرحوم محمدرضا شجریان خوانندۀ نامدار موسیقی سنتی را همراه با اعضای گروه شهناز در سالهای میانی دهۀ 1390 ملاحظه میکنید. سپیده خداوردی بازیگر و نوازنده نیز در این جمع حضور دارد (نفر چهارم از چپ).
محمدرضا شجریان در 17 مهر 1399 درگذشت. آوازهای ماندگار شجریان بیانگر نوعی نوستالژی دلچسب است که در ناخودآگاه جمعی بسیاری از مردم ایران به ثبت رسیده است.
فرخنده گلافشان، نخستین همسر استاد محمدرضا شجریان و مادر همایون شجریان، روز دوشنبه ۱۴ مهر ۱۴۰۴ در سن ۸۷ سالگی بر اثر کهولت سن درگذشت.
شجریان رویای نجاتدادن موسیقی ایران را داشت و تا حدی هم موفق بود. فارغ از همه حواشی موجود در مورد محمدرضا شجریان، نمیتوان انکار کرد که او یکی از بزرگترین موسیقیدانان تاریخ ایران بود و پیوسته با عشق به ایران زندگی کرد. امروز زادروز محمدرضا شجریان است.
البته یک دلخوری هم از این فیلم داشتم که من و حسین علیزاده با روانشاد حاتمی شرط کرده بودیم که ایشون مطلقا حق ندارد صدای من را روی تصویر کسی بگذارد چون مردم این صدا را می شناسند. به ایشون گفتم« شما فقط از دور می توانی نشان بدی که یه آدمی دارد می رود و صدای من هم پخش شود» که البته به عهد خود وفا نکرد آقای حاتمی.
یک فعال سیاسی گفت: حاشیهسازیها و حرفهای مخالفان نظام در خصوص کنسرت آقای شجریان، جنبه سیاسی دارد. آنها در واقع انتقاد دارند که چرا شما در مسیر نظام حرکت میکنید.
عکسی از محمدرضا شجریان در کنار داریوش پیرنیاکان (نوازنده تار و سه تار) و جمشید عندلیبی (نوازنده نی) در کنار دروازه براندنبورگ و دیوار برلین پیش از فروپاشی اتحادیه جماهیر شوروی و تخریب دیوار برلین دیده می شود.
«اگر چه از منظر معماری نه پیشینه مشخصی داشت و نه دنبالرو سبکی از نگاه هویت معماری بود اما اعتباری داشت به قامت فرهنگ این مملکت که ساکن گاه به گاهش نامی داشت به میراث برده از پیشینه هویت ملی و فرهنگی این سرزمین دیرپا، از حافظ و سعدی تا خیام و فردوسی.»
