۱۵۰ مطلب
در مدل جهان ١٣/٧ میلیارد ساله، وجود ستارههایی مثل «متوشالح» بسیار عجیب است، چون سن آنها بیشتر از سن جهان بهنظر میرسد. تلسکوپ فضایی جیمز وب هم کهکشانهایی را پیدا کرده است که در مراحل بسیار پیشرفته تکاملی قرار دارد و اندازه آنها بهطرز شگفتآوری کوچک است.
کهکشان UGC ۱۱۸۶۰ در فاصله ۱۸۴ میلیون سال نوری از ما در صورت فلکی «اسب بزرگ» (Pegasus) قرار دارد و ظاهر بدون مشکل آن فریبنده است. این کهکشان اخیرا میزبان یک انفجار ستارهای پرانرژی و تقریبا غیرقابل تصور بود.
انجیسی ۳۲۵۶ که به شکل چرخی از بازوهای مارپیچی به هم پیچیده در یک ابر مهآلود است، شاید آرام به نظر برسد، اما این عکس، پیامدهای یک برخورد کیهانی باستانی را نشان میدهد. این کهکشان منحرفشده، اثر برخورد بین دو کهکشان مارپیچی پرجرم است که ستارهشناسان تخمین میزنند حدود ۵۰۰ میلیون سال پیش با یکدیگر برخورد کردهاند.
توزیع فلز در کهکشان راه شیری در مقایسه با کهکشانهای دیگر بسیار مسطحتر است و بیشتر شبیه یک پنکیک است تا یک دونات. به گفته محققان، کهکشان ما منحصر به فرد نیست، اما چندان هم رایج نیست. توزیع فلزی کهکشان راه شیری، احتمالا برای کهکشانی به این جرم، متداول نیست.
دانشمندان معتقدند سیاهچالههای عظیم در مراکز کهکشانها وقتی به هم میرسند، در یک حرکت رقصوار با یکدیگر جفت میشوند. در حین چرخش این جفتهای دوتایی، قبل از اینکه این سیاهچالهها درنهایت در یکدیگر سقوط کرده و ادغام شوند، امواج گرانشی به فضا ساطع میشود.
تلسکوپ فضایی وب کمنورترین کهکشان را در کیهان اولیه کشف کرده است، چیزی که قبل از عملیاتی شدن این تلسکوپ در سال گذشته حتی تصور آن نیز در ذهن ستاره شناسان نمیگنجید.
به اعتقاد ستارهشناسان ULXها میتوانند سیاهچاله باشند، اما M۸۲ X-۲ جرمی است که به عنوان "ستاره نوترونی" شناخته میشود. ستارههای نوترونی هستههای باقی مانده و مرده از ستارگانی مانند خورشید هستند. یک ستاره نوترونی آنقدر متراکم است که جاذبه روی سطح آن تقریبا ۱۰۰ تریلیون بار قویتر از جاذبه زمین است.
برخورد و ادغام کهکشانها یک پدیده رایج در کیهان است و پژوهشها نشان میدهد که پنج تا ۲۵ درصد از کهکشانها در حال حاضر در حال ادغام هستند.
در طول یک برخورد معمولی کهکشانی، فرآیند ستارهزایی که رخ میدهد، مقدار هیدروژن قابل استفاده در هر دو کهکشان را تخلیه میکند. سرعت تشکیل ستاره به آرامی کاهش مییابد تا اینکه به طور کامل متوقف شود.
یک سیاره کوتوله کوچک به نام کوآئوار «Quaoar» که در کمربند کویپر و فراتر از پلوتون معلق است، نیز توسط یک حلقه متراکم احاطه شده، و حلقه در چنان فاصله زیادی میچرخد که باید تبدیل به قمر میشد.
