۲۰۹۳ مطلب
فرارو- فارن پالسی طی گزارشی با عنوان «لابی اسرائیل جلسه توجیهی کاخ سفید را با شرایط خود پذیرفت» نوشت: در واشنگتن، اکثر گروه های لابی برای دیدار با رئیس جمهور آمریکا باید به کاخ سفید التماس کنند. اما اگر این گروه لابی گر آیپک، قدرتمندترین گروه طرفدار اسرائیل در این کشور باشد، این کاخ سفید است که به التماس می افتد.
دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام گفت: تیم مذاکره کننده هسته ای ایران با مهارت بالای علمی، تجربی و اقتدار با رعایت خط قرمزهای نظام از مصالح ملی و حقوق ملت ایران در بهره مندی از دانش هسته ای، دفاع کردند.
من کار خود به عنوان یک خبرنگار خارجی در بیروت را در سال 1979 آغاز کردم. من در آن زمان نمی دانستم اما سال 1979 به یکی از سال های بزرگ برای اخبار خارجی-به خصوص از خاورمیانه- تبدیل شد.
یک کارشناس مسائل داخلی آمریکا با اشاره مخالفت های شدید نمایندگان کنگره آمریکا در هر دو مجلس سنا و مجلس نمایندگان تاکید کرد:«درصد بسیار بالایی از پیش بینی ها نشان می دهد که توافق هسته ای ایران و گروه 1+5 از سد کنگره عبور خواهد کرد؛ چه با رای کنگره و چه با وتوی باراک اوباما رییس جمهوری آمریکا.»
جیمز تروب، روزنامه نگار آزاد و ستون نویس فارن پالسی طی گزارشی در مورد موضع گیری اسرائیل علیه توافق هسته ای و پیامدهای آن نوشت: اگر توافق هسته ای ایران نابود شود، لیبرال های آمریکا هرگز اسرائیل را به دلیل نقش پررنگی که در چرخش فاجعه بار وقایع ایفا کرده، نخواهند بخشید.
تنها چند ساعت پس از اعلام توافق، عراقیها در خیابانها، کافهها و شبکههای اجتماعی شروع به بحث راجع به آن کردند: آیا ایالات متحده بر سر آنها معامله کرده بود؟ آیا ایران از این پس میتواند بدون مزاحمت در امور کشورشان مداخله کند؟
در شرایطی که دولت باراک اوباما همچنان به کار خود برای جلب حمایت از توافق هسته ای ایران در کنگره ادامه می دهد، کپیتال هیل (مقر کنگره) به خشم آمده که چرا رئیس جمهور آمریکا تصمیم گرفته برای تایید توافق نخست به شورای امنیت سازمان ملل برود. رهبران کنگره ای فریاد می زنند که چنین اقدامی در بهترین حالت، بی احترامی به روح قانون بازبینی توافق هسته ای ایران است و در بدترین حالت، توهینی مستقیم به قدرت مبتنی بر قانون اساسی کنگره محسوب می شود.
فارن پالسی طی گزارشی با عنوان «توافق ایران شبیه به سفر نیکسون به چین نیست» نوشت: «باراک اوباما، رئیس جمهوری آمریکا پیروزی دیپلماتیک خود در مورد ایران را به صراحت با گشایش روابط با چین توسط ریچارد نیکسون در سال 1972 مقایسه می کند.
