۳۳ مطلب
ایالات متحده پس از بازداشت نیکلاس مادورو، منطق اقدام خود را صریحاً بر «نفت» بنا کرد: احیای صنعت نفت ونزوئلا با سرمایه شرکتهای آمریکایی و جبران ملیسازیهای دوران چاوز. با وجود ذخایر عظیم نفتی، تحریمها، محاصره نفتی، کمبود «نفتا» و فرسودگی زیرساختها تولید را در مسیر نزولی نگه داشته است. افزایش تولید محدود خواهد بود و بازگشت به ظرفیتهای گذشته به سرمایهگذاری عظیم و تغییرات سیاسی پرهزینه وابسته است.
دونالد ترامپ پس از سرنگونی نیکلاس مادورو، با تکیه بر قرائتی شخصی از دکترین مونرو، سیاستی تهاجمی در نیمکره غربی در پیش گرفته و از ونزوئلا تا کلمبیا، کوبا و گرینلند را با زبان تهدید هدف قرار داده است. محور این رویکرد، نه دموکراسی، بلکه نفت، منابع راهبردی و انحصار نفوذ آمریکاست. این سیاست معاملهمحور، با نادیدهگرفتن قواعد حقوقی و هنجاری، اروپا و جهان را نگران بازگشت منطق سلطه و بیثباتی کرده است.
ایالات متحده با اجرای عملیاتی به اسم «عزمِ مطلق»، نیکلاس مادورو را در قلب کاراکاس ربود. این تهاجم شبانه که با مشارکت یگانهای ویژه، جنگندههای رادارگریز و ابزارهای جنگ الکترونیک برای فلج کردن پدافند و زیرساختهای ونزوئلا همراه بود، از سوی واشینگتن «اجرای قانون» توصیف شد.
این گزارش از فارن پالیسی هشدار میدهد حمله نظامی آمریکا به ونزوئلا، بازداشت نیکلاس مادورو و اعلام نیت برای «ادارهکردن» کشور بدون مجوز کنگره یا سازمان ملل، میتواند آخرین بقایای هنجارهای حقوق بینالملل را فرسایش دهد. بهگفته کارشناسان، این اقدام مسیر را برای رفتارهای تهاجمی چین و روسیه هموار میکند، بازدارندگی را تضعیف میسازد و خطر هرجومرج جهانی و مداخلات پرهزینه تازه را افزایش میدهد.
این گزارش از فارن پالیسی حمله نظامی آمریکا به ونزوئلا و بازداشت نیکلاس مادورو را نقطه عطفی تاریخی در آمریکای جنوبی میداند؛ رخدادی که توهم پایان مداخلات مستقیم واشنگتن را فرو ریخت. این اقدام، محاسبات امنیتی و بازدارندگی دولتهای منطقه را دگرگون کرده و بحث کاهش وابستگی به آمریکا را تقویت میکند. آینده ونزوئلا میان سه سناریو یعنی تداوم رژیم با چهرهای جدید، فروپاشی داخلی یا فشار نظامی مستمر آمریکا در نوسان است و پیامدهای آن کل قاره را تحت تأثیر قرار خواهد داد.
ایالات متحده با اجرای حملات هوایی گسترده به ونزوئلا و بازداشت شوکآور نیکولاس مادورو، کارزار «فشار حداکثری» خود را به نقطهای بیسابقه رساند. این اقدام در چارچوب سیاست تهاجمی دولت دونالد ترامپ، با اتهام قاچاق مواد مخدر، تلاش برای تغییر رژیم و دسترسی به ذخایر عظیم نفتی ونزوئلا انجام شد. با وجود بازداشت مادورو، ساختار قدرت همچنان پابرجاست و آینده کشور در هالهای از بیثباتی، خطر درگیری گسترده و هرجومرج طولانیمدت قرار دارد.
این یادداشت نیویورکتایمز با انتقاد شدید از تشدید اقدام نظامی دونالد ترامپ علیه ونزوئلا، آن را غیرقانونی، خطرناک و فاقد مشروعیت داخلی و بینالمللی میداند. نویسنده با مرور تجربههای شکستخورده آمریکا در افغانستان، عراق، لیبی و آمریکای لاتین، هشدار میدهد که سرنگونی دولتها به بیثباتی منجر شده است. مقاله استدلال «نارکوتروریسم» را مضحک میخواند، به احیای دکترین مونرو اشاره میکند و تأکید دارد که دور زدن کنگره، آمریکا را به سوی امپریالیسم، تضعیف دموکراسی و الگوسازی خطرناک برای چین و روسیه سوق می…
چرخش تهاجمی سیاست خارجی ترامپ به سمت آمریکای لاتین، احیای عملی «دکترین مونرو» با رویکردی سلطهجویانه را نشان میدهد؛ رویکردی که با تهدید نظامی، فشار اقتصادی و مداخله سیاسی دنبال میشود. هدف مهار نفوذ چین، کنترل مهاجرت، مقابله با مواد مخدر و بازسازی حوزه نفوذ آمریکا است، اما این سیاستِ شخصیمحور و پرتناقض، شکافهای داخلی ایجاد کرده و خطر واکنش منفی منطقهای، تقویت چین و زیان راهبردی برای خود آمریکا را افزایش میدهد.
رویارویی آمریکا با ونزوئلا پس از حمله منتسب به سیا وارد مرحلهای حساس شده، بیآنکه دولت ترامپ هدف نهایی، چارچوب حقوقی یا پیامدهای آن را شفاف کند. تشدید تدریجی تنش از فشار دیپلماتیک تا حملات محدود و استقرار نظامی نگرانی از لغزش به درگیری بزرگتر را افزایش داده است. این سیاست در پیوند با مهار مهاجرت، مقابله با دولتهای چپگرا، نمایش قدرت و احیای دکترین مونرو قرار دارد، اما ابهام حقوقی و سیاسی همچنان پابرجاست.
دونالد ترامپ با اعلام «محاصره کامل» نفتکشهای ونزوئلا، عملاً مسیر سیاست آمریکا را از مبارزه با مواد مخدر به فشار مستقیم برای تغییر رژیم در کاراکاس تغییر داده است. هدف اصلی، قطع شریان نفتی ونزوئلا بهعنوان منبع اصلی درآمد دولت مادورو و بازگشایی پرونده مصادره داراییهای نفتی آمریکاست. این رویکرد با انتقاد قانونگذاران و هشدار درباره پیامدهای جنگی، انسانی و اقتصادی، از جمله خطر قحطی روبهرو شده است.
