۶۴۹ مطلب
ابد و یک روز فیلم بی همتایی در سینمای ایران و واجد یک خصلت یکه است. اینکه نه ضد قهرمانش که قهرمان اثر یک تریاکی است. در سرتاسر این نوشتار سعی دارم تا چنین ادعای پرچالشی را ثابت کنم یا حداقل به خوبی تبیینش کنم.
کمپ نزدیک رودهن است. آمدهایم دنبال رقیه. دوره درمانش را پشتِ سر گذاشته و حالا میخواهد برگردد پیش برادرهایش در اسلامشهر. سهنفریم. به عنوانِ آشنایان رقیه میگذارند داخل برویم؛ البته نه به اتاقهای پایینی. هدایتمان میکنند به سالن بزرگ فرششدهای در طبقه بالا. این سالن مخصوصِ قدیمیهاست؛ آنهایی که بخش بیشتر ترک اعتیادشان تمام شده. ۲۰ - ۳۰ نفری میشوند؛ از هر سنی. هیچ چیز اضافهای در این سالن نیست؛ فقط دیوار است و فرش. فرش زیرپایمان هم کثیف است و پر از لکههای رنگ و وارنگ.
