تعریف و تمجید یک زیردست از مقام مافوقش، حتی اگر کاملا دلی و خالصانه باشد هم صورت خوبی ندارد، چرا که شائبه تملق و چاپلوسی در آن وجود دارد، وای به این جملات بهزاد که چنین فاکتوری در واژه واژهاش موج میزند. پرسش اینجاست که یک لقمه نان و یک صندلی لرزان که امروز هست و شاید فردا نباشد، مگر چقدر ارزش دارد که آدمی برای حفظ آن رو به استفاده از چنین ادبیاتی بیاورد؟