۷۴۴ مطلب
بنیامین نتانیاهو پس از حملات ژوئن، با جایگزینکردن «تهدید موشکی» بهجای پرونده هستهای، تلاش می کند آمریکا را به تقابل تازهای با ایران بکشاند؛ اقدامی که با اولویتهای اعلامی ترامپ برای کاهش تمرکز بر خاورمیانه در تضاد است. در داخل آمریکا، ترامپ میان فشار لابیهای حامی اسرائیل و پایگاه «اول آمریکا» گرفتار شده است. تحلیلگران هشدار میدهند تداوم این راهبرد، خطر جنگی فرسایشی و ناخواسته را افزایش میدهد، در حالی که ملاحظات انتخاباتی ۲۰۲۶ توان مانور ترامپ را محدود کرده است.
تنش ترکیه و اسرائیل وارد مرحلهای راهبردی و چندلایه شده است. آنکارا با سفر کمسابقه مقامات ارشد به دمشق، اسرائیل را به نقشآفرینی در بنبست ادغام نیروهای دموکراتیک سوریه متهم کرده و ثبات سوریه را حیاتی دانسته است. سوریه به میدان اصلی زورآزمایی تبدیل شده و هر خطای محاسباتی میتواند بحران منطقهای و حتی شوک جهانی ایجاد کند.
این گزارش روایت میکند که بنیامین نتانیاهو با برجستهسازی تهدید موشکی ایران، کارزاری چندلایه از هشدار، جنگ روانی و فشار سیاسی را پیش میبرد؛ کارزاری که همزمان ایران، آمریکا و افکار عمومی داخلی اسرائیل را هدف گرفته است. در حالی که اسرائیل از سناریوی اشباع موشکی و بازسازی توان ایران سخن میگوید، نهادهای اطلاعاتی آمریکا نشانهای از حمله قریبالوقوع نمیبینند.
این گزارش نشان میدهد با گذشت بیش از یک سال از «جنگ سوم لبنان»، آتشبس شمال اسرائیل شکننده مانده و پروژه خلع سلاح حزبالله در بنبست است. اسرائیل خلع سلاح مقاومت را شرط تداوم آتشبس میداند، اما حزبالله و ایران آن را رد میکنند. همزمان، تهران پس از تجربه جنگهای اخیر، بیش از گذشته برای دفاع از حزبالله آماده شده است. تحلیلها از افزایش ریسک ژئوپلیتیکی، تشدید فشار آمریکا و اسرائیل، بازسازی توان نظامی ایران و احتمال ورود منطقه به مرحلهای خطرناکتر در اوایل ۲۰۲۶ حکایت دارد.
این گزارش استدلال میکند حمایت بیقیدوشرط آمریکا از اسرائیل از مرز دفاع راهبردی عبور کرده و به تقابل آشکار با عدالت و نهادهای بینالمللی رسیده است. واشنگتن با وتوی مکرر قطعنامهها و تحریم قضات دیوان کیفری بینالمللی، عملاً سپری سیاسی برای اشغالگری ساخته و نظم حقوقی پساجنگ را تضعیف کرده است. نویسنده نتیجه میگیرد این رویکرد نه به سود آمریکا، بلکه مبتنی بر تعصب، تبعیض و روحیه استکباری است و ثبات و همزیستی جهانی را تهدید میکند.
ائتلافی از بازیگران عرب و اروپایی اعلام کردند حاضر هستند رضایت حماس را برای آتشبس بگیرد، به شرط آنکه ترامپ رضایت نتانیاهو را تضمین کند؛ ترامپ هم این کار را انجام داد. در مارس، آنان از طرح بازسازی مصر حمایت کردند که ایده «ریویرای غزه» ترامپ را کنار میگذاشت و ترامپ پذیرفت. در ژوئیه، ابتکار عربستان–فرانسه ثبات غزه را به مذاکرات گستردهتر گره زد و بعدها وارد طرح ۲۰بندی شد. اکنون باید فهرست تغییرات ضروری سیاست اسرائیل به کاخ سفید ارائه شود.
این گزارش تأکید میکند سال گذشته نقطه عطفی در بیثباتی خاورمیانه بوده است: گسترش عملیات نظامی اسرائیل از غزه تا لبنان، سوریه، یمن و حتی قطر، همراه با حمله مشترک آمریکا–اسرائیل به ایران در ۲۰۲۵، منطقه را به آستانه جنگ چندجبههای رسانده است. برخلاف ادعاهای دونالد ترامپ، پیامدها برای آمریکا راهبرداً منفی بوده و تمرکز آن بر اولویتهای جهانی را تضعیف کرده است. تا زمانی که ایده «اسرائیل بزرگ» با حمایت بنیامین نتانیاهو و بنبست فلسطین پابرجاست، نظم منطقه شکننده میماند و تنها میانجیگری فعال آمریکا و…
این مقاله استدلال میکند که ایران طی دو دهه گذشته از سوی آمریکا و اسرائیل بهطور نظاممند «امنیتیسازی» شده و این روند، چرخهای معیوب از فشار خارجی و واکنشهای دفاعی داخلی ساخته است. به باور محمدجواد ظریف، فشار و تحریم نهتنها رفتار ایران را تغییر نداده، بلکه به تشدید تنش، فرسایش اقتصادی و محدود شدن کنشگری مستقل ایران انجامیده است. راه خروج، ترکیبی از اجماع داخلی، اصلاحات اقتصادی، دیپلماسی فعال منطقهای و جهانی، تعامل حسابشده با آژانس و آمریکا و تغییر روایت از «قدرت تهدیدآمیز» به «همکاری…
راهبرد امنیت ملی جدید دولت ترامپ نشاندهنده عبور آگاهانه آمریکا از مأموریتگرایی لیبرال، جنگهای بیپایان و تعهدات ارزشی بهسوی واقعگرایی قدرتمحور، موازنه قوا و اتحادهای معاملهمحور است. در خاورمیانه، تمرکز از مداخله عمیق به تضمین جریان انرژی و کاهش هزینهها تغییر کرده، اما خوشبینی سند با واقعیتهای میدانی در غزه، لبنان، سوریه و یمن همخوان نیست. این شکاف، خطر بدخوانی دوباره واشنگتن از منطقه را برجسته میکند.
این گزارش نشان میدهد سقوط اسد نه به ثبات، بلکه به بازآرایی پرتنش قدرت در سوریه انجامیده است. اسرائیل با انتخاب راهبرد نظامی و اشغال جنوب سوریه، فضای ضداسرائیلی را در جامعه سوری تشدید کرده و پروژه تضعیف ساختاری سوریه را پیش برده است. در مقابل، دولت شَرَع به عربستان و آمریکا تکیه دارد، ترکیه محتاط مانده و واشنگتن با وجود حمایت سیاسی، مهار بحران را به بازیگران منطقهای واگذار کرده است.
